Benin reis dag 7 : Natitingou – Tanguiéta : safari in Nationaal park Pendjari

planning klopt niet meer 100 %

Vandaag geen PROTOS activiteit: we gaan op safari!

Het zou zonde zijn om Benin te bezoeken en het UNESCO beschermd Nationaal Park Pendjari over te slaan. Pendjari maakt deel uit van een complex van 3 parken die over landsgrenzen heen gaan : W – Arly – Pendjari complex (Benin, Burkina Faso, Niger)

Sinds gisteren avond laat is er wel een beetje een kink in de kabel gekomen qua planning. Onze PROTOS reisbegeleidster Sofie heeft via het PROTOS hoofdkantoor in Benin, een bericht gekregen. Gewapende rebellengroepen, afkomstig uit buurland Burkina-Fasso, zouden actief zijn in de regio waar wij overnachten in het Park Pendjari. Dit zijn rebellen die mogelijks gelinkt zijn aan de jihadistische terreurorganisatie Boko Haram.

Het Belgische en Franse ministerie van buitenlandse zaken zouden hun reisadvies pas een paar dagen geleden aangepast hebben. In Benin geeft de overheid al een tijdje een waarschuwing voor een zone in het andere Nationale Park van Benin: Nationaal Park “W“. Maar voorlopig was dit nog niet voor Pendjari.

Concreet is het zo dat het Pendjari hotel, waar we zouden overnachten, aan de rand van de rode zone zou komen te liggen. Dus nog net in de oranje zone. Wil nu net weer lukken natuurlijk. Een paar dagen geleden was er nog geen vuiltje aan de lucht…

We overleggen samen wat we gaan doen, maar veiligheid heeft prioriteit. Samen met Sofie en hoofdkantoor van PROTOS beslissen we, via democratische stemming via handopsteken, om op zoek te gaan naar een alternatief hotel in de buurt, maar toch de safari te doen (dan wel een beperkte). OK, beetje een domper op de sfeer : want de meerderheid van de groep keek écht wel uit naar die safari tocht tijdens de ochtend, de periode wanneer de kans het grootst is om beestjes te spotten. Nu gaan we in de namiddag. Ok, we maken het er beste van…

Eenmaal aan de ingang van het park, stappen we over in een oud minibusje, niet echt een safari voertuig met open dak… maar ook hier stellen we ons flexibel op, letterlijk flexibel voor sommigen van de groep. Er zitten namelijk een paar “lange mannen” bij, die nu constant gebukt zitten, in een poging toch een beestje te spotten door de lage vensters.

de Sagrada Familia der termietenheuvels … ook mooi en … deze is tenminste af 😉
hey, we hebben een verstekeling aan boord !
kwaliteitstest camera : kan die wel tegen een stootje?

Picknicken doen we gewoon in het park, maar dan wel op een veilige plaats waar je uit je voertuig mag stappen, aan een grote waterplas. Een lekker broodje kaas-hesp uit de frigobox en een fris pintje smaken hier onder het verkoelende afdak. Met zicht op de waterplas : krokodillen, nijlpaard, bavianen, antilopen en grote vogels. Prachtig schouwspel.

Iedereen genoeg gerust, gegeten en gedronken? En beestjes gezien? OK, dan zijn we verder op ontdekkingstocht !

Het is snikheet in dat krappe busje en we zien maar de helft van het mooie weer en dus ook van de beestjes. Na een tijdje in de bus, mogen we gelukkig ook op het dak zitten tijdens de rit in het park. We spreken af van eerst een halve groep op het dak, en halverwege te wisselen, wie wil. Mits de correcte instructies van onze park-gids Simon, kunnen we vertrekken. “Probeer er niet van af te vallen hé! Het is belangrijker je goed vast te houden dan veel foto’s te maken hé”. OK, ik probeer Sofie ! 😉

En als je een nieuwe soort spot vanop het dak, dan klop je even om de rest te verwittigen. Afspraak is dan ook dat we dan nog een tijdje langer op het dak mogen blijven. Tof … een soort wedstrijd. Hé ik zie een nieuw soort mier 😉 !!!


Iedereen ingesmeerd met zonnefactor 1OOO? OK, LET’s GO! C’est PARTI !!!

We doorkruisen een stukje van het prachtige park en spotten veel antilopen, impala’s, kobs, damalisques (lierantilope), een nijlpaard, veel krokodillen, bavianen, paardantilopen (of Hippotraginae), knobbelzwijnen, kleinere huzaaraapjes en waterbokken.

Ook mooie vogels bv. een bende parelhoenders, een paar arenden, kraanvogels, spoorwiekganzen, blauwe en witte reigers, (witkop)gieren en een prachtige felblauw en oranje-bruin gekleurde Rollier d’Abyssinie (of Sahelscharrelaar). Gelukkig zijn er vogelspotters in de groep met een  verrekijker.

Geen buffels, geen Afrikaanse olifant of Savanne olifant, geen katachtigen (leeuw, lynx, jachtluipaard of cheetah) : hebben we gemist, sommigen hebben wel een lynx gezien. Ook geen giraf of neushoorn, maar die zitten hier niet.

Hadden we de ochtend safari gedaan (zoals gepland), hadden we misschien iets meer wildlife gezien. Maar dit was ook al zeker de moeite en de tocht bovenop de safaribus was avontuurlijk en boeiend. We hebben er allemaal van genoten ! Wel iedereen bedekt met een paar mm rood stof laagje (plakt ook lekker in het zweet), maar dat nemen we erbij. Straks gewoon douchen en dan zijn we weer fris.

OK, eens wisselen daarboven ?

Het is nog haasten, want we moeten eigenlijk “stipt” ten laatste om 18:30u het park verlaten. We komen 7 minuutjes later aan de toegangspoort aan en de bewakers (gewapend met scherpe munitie tegen stropers) doen aanvankelijk redelijk lastig. Simon blijft opvallend kalm en legt uit dat we op de terugweg naar de uitgang gehinderd werden door vrachtwagens voor wegenwerken… raar, ik heb wel een paar vrachtwagens in het park gezien, maar die stonden gewoon aan de kant… 😉 Enfin, het excuus lijkt eerst niet te helpen en er hangt een fikse boete in de lucht, maar na aandringen zwichten ze toch voor de overtuigende argumenten van Simon. OK, weer gered door onze held, rijden we langzaam naar buiten het hek, terwijl Simon het niet kan laten om toch nog eens (deze keer wél luidruchtig) zijn ongezouten mening over de hele zaak te geven… wij stillekes maar opgelucht.

Eens voorbij de uitrijpoort stappen we uit de minibus om terug in onze Gaston-bus plaats te nemen. Maar eerst nog snel opfrissen aan een kraantje in de buurt. Doet deugd. Al dat stof plakt gewoon overal. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn cameralens te ontstoffen, als ineens vanachter de muur een aantal kleine dorpelingen nieuwsgierig en voorzichtig naar ons toe komen. Ze hebben het op onze lege plastic waterflessen gemunt. De afgelopen dagen hebben we gemerkt dat die dingen hier heel gegeerd zijn onder de kleinsten. Ze hebben zelf geen drinkwaterbeker of fles. Met plezier geven we dan ook een paar lege of half lege flessen aan die schattige kindjes. Maar van 2 worden het er snel 4… 6….10. Ok, we hebben nog even tijd voor de bus, dan halen reisgenote Mieke en ik alvast maar wat spullen naar boven uit de bus om als geschenkje af te geven. Dan zijn ze natuurlijk nog meer enthousiast en blij. Eeeuuugh, … ik denk dat we verder moeten Mieke, straks staat het halve dorp hier…. Au revoir !!!

Na de broeierig warme safaritocht, hebben we wel wat behoefte aan opfrissing en afkoeling. We trekken naar het alternatief hotel, net op de rand van het Pendjari Park : Le Relais de Tanongou. Tegen dat we er aankomen is het wel al valavond voorbij en dus donker. Het is dan ook een beetje zoeken voor de kamerverdeling, want we kunnen blijkbaar niet allemaal samen op dezelfde locatie overnachten. We moeten de groep in 2 splitsen. Kort bij de parking, tot waar ons busje kan, zijn er 4 kamers die redelijk proper en goed uitgerust zijn. We spreken af 2 van de 3 koppels hier te laten overnachten, samen met Philip, Irouchka en haar mama (76 jaar). De rest moet maar een eindje verder, maar wel 15 min. wandelen door de donkere brousse en mits 2 riviertjes te doorwaden. Ah, oh, … even zien we dit niet zitten met de loodzware bagage. Maar al snel komt het voorstel om ons per 4 x 4 pick-up truck tot daar te brengen. OK, dat zien we dan weer wel zitten, extra portie avontuur kan er nu ook nog wel bij 😉

Eenmaal in de truck geklauterd achteraan, tussen de valiezen en de dikke reserveband zittend of rechtop staand, banen we ons een weg door de donkere brousse en beide rivieren. Het is toch een tochtje waar je best iets vastpakt voor extra stabiliteit, zou nog wel eens slecht kunnen aflopen anders. Wij blij dat we dit niet te voet moeten doen in de pikkedonker. Morgen tot aan ontbijt terug, is het wel te voet te doen, maar zonder bagage zal dit wel meevallen. Zeg, … we zijn ook geen woessies hé 😉

Dan komen we aan in het mini dorpje van individuele hutjes, voor elk 1 apart. Ok, geen probleem : … eeeuuugh, het licht gaat wel niet aan, hé. Oeps… ah, ze gaan rap de generator opzetten. Er is licht, handig, want zo’n mijnwerkers hoofdlamp is ook niet alles als je iets wil uitpakken. Alhoewel … uitpakken? Ik zie hier een paar kleine, maar snelle beestjes over de vloer krioelen… eeeuuugh, ik ga niets uitpakken en valies dicht houden. Wel die paar mm rood stof moeten nog van mijn lijf. Maar vlug een douche pakken voor we terug door de brousse gaan voor het avondmaal. Maar dan blijkt dat niet alleen de plaatselijke Engie-Electrabel, maar ook de plaatselijke Watergroep vandaag staakt : er komt namelijk geen drup uit de douchekraan ! Jaaaa, dan maar een washandje pakken en aan de kraan van de lavabo : daar komt gelukkig wel een armzalig stroompje water uit… ik klaag niet. Het is beter dan niks en ook veel beter dan wat sommige mensen in dorpjes hier in de buurt hebben. Als je hier al een tijdje bent en sommige primitieve toestanden al gezien hebt, leer je snel te relativeren.

Tijdens het avondeten krijgen we via de plaatselijke Portugese uitbater van
Le Relais de Tanongou wilde jagersverhalen te horen van prachtige jachttrofeeën, het gevaar van stropers en internationale VIP bekendheden (bv. vorige week nog de kroonprins van de Verenigde Arabische Emiraten : Mohammed bin Zayed al Nahyan, die voor een paar dagen is komen jagen).

Allemaal heel boeiend … tenminste als je voorstander bent van het jagen op wilde, bedreigde en soms bijna uitgestorven dieren. OK, tijdelijke overpopulatie van antilopen of zwijntjes kan ik nog inkomen, maar blijkbaar worden er hier vergunningen afgeleverd voor het afschieten van olifanten en leeuwen, zogezegd “om de natuurlijke populatie in evenwicht te houden”. Dus eigenlijk om de dieren te redden… als ik het goed begrepen heb. “Ja, …. en een deel van het vlees gaat dan naar de dorpelingen.” Yeah, right. Sorry, je kan me veel proberen wijs te maken, maar dit gaat er toch moeilijk in…. ieder zijn / haar visie over exotisch wild jagen natuurlijk. Ik kom toch in ieder geval hier niet terug om te jagen, vergeet het!

Nog even de chirurg in onze groep (Luc), de bril van Mieke laten opereren, …. eeeuuugh, repareren en dan zijn we klaar om door het donkere bos, én de 2 rivieren terug naar onze slaaphut te gaan. Slaapwel iedereen !

Eén gouden raad nog … als ’s nachts de elektriciteit terug uitvalt omdat ze de generator na 1:00u afzetten, zet dan misschien de schakelaar van die felle, heldere spot boven het bed uit… scheelt een hoop gevloek als ze ’s morgens om 5:30u de generator leuk terug opzetten 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.