Benin reis dag 6 : lange stoffige busrit Dassa – Djougou + bezoek PROTOS project HAMS + Natitingou

Complete verrassing, want onze chauffeur Gaston en zijn busje hebben ze omgeruild voor 2 krappe en warme, en eerlijk gezegd ook redelijk versleten monovolume wagens en 2 nieuwe chauffeurs. Spijtig, want de combinatie bus-Gaston-Simon werkte tot nu toe eigenlijk prima en we zaten ook allemaal samen in 1 voertuig. Toch iets handiger om dingen te vragen of om af te spreken.

Ok, dan is het maar zo. Wel alle grote valiezen dan op het dak zwieren, vastsjorren en een zeiltje erover. Dat belooft voor de rood-stof-dichtheids-test…

Ontbijt gelukkig in Ecoferme Maktub, want van het hotel zouden we nu niet echt een groot “Miracle” verwacht hebben 😉.

Tijdens ontbijt luidruchtige discussie op de achtergrond tussen Simon / Gaston en de 2 nieuwe chauffeurs en die hun baas aan de gsm. De dagprijs van het bureau -waar Gaston voor werkt- werd blijkbaar dagelijks verhoogd … met deze “situation Africaine” als gevolg… we besluiten er ons niet mee te bemoeien… maar best.

Na het ontbijt grote vreugde in de groep als blijkt dat de verhitte Camp-David onderhandelingen als conclusie hebben opgeleverd, dat Gaston en zijn comfortabel busje toch mogen blijven! Joepie !!! Iedereen opgelucht. Allez hop, alle valiezen nog eens verhuizen… maar dat hebben we ervoor over. Graag ! Als altijd zijn er helpende handen om dit te doen. Nu zéker…

om de 10 min. IN de bus -> brilleke kuisen

Onderweg naar Djougou zou gerust één van de Marslanders 👽 (Pathfinder, Curiosity of InSight) kunnen gestaan hebben langs de kant van de weg. Overal donkerrood fijn stof op de wegen, omliggende velden, struiken en bomen langs de kant van de weg. De luchtfilter van onze bus moet hopeloos verzadigd zijn, want het rode, fijne goedje komt gewoon mee binnen met de airco. Telkens wanneer we nog eens een overvolle dubbeldekker-katoen-vrachtwagen voorbij rijden, krijgen we een collectieve hoest- en niesbui.

Na het middageten (rond 15:30 : want Afrikaanse tijd is “elastisch” naar het schijnt 😉), staan 5 medewerkers van het lokale PROTOS team ons op te wachten voor uitleg van hun projecten in scholengemeenschappen. Het HAMS project loopt over 3 gemeentes, per gemeente zijn er 6 scholen aangesloten, per school ongeveer 250 leerlingen. Dus tot nu toe hebben ze 18 scholen mee in hun systeem ter promotie en sensibilisering van basishygiëne. Ze proberen de HAMS (Hygiène et Assainissement en Milieu Scolaire) en GLeaube (Gouvernance Locale de l’Eau dans cinq communes du Nord nin) projecten te introduceren en toe te passen. Samen met een paar andere ngo’s, werken ze op verschillende niveau’s (nationaal / regionaal en per school) in actiecomités samen rond hygiëne educatie.

Het is ook concreet per school uitgewerkt. Een mooie poster met een stappenplan is een overzichtelijk sterk visueel medium om op een laagdrempelige manier de kinderen (en daardoor ook hun ouders) te overtuigen.

Per klas is er een comité samengesteld, per school een groter comité met vertegenwoordigers van elke klas en iedereen die betrokken is bij de aspecten hygiëne en sanitatie. Het klascomité bestaat uit 4 leerlingen (mits een rotatieregeling), en elke leerling heeft z’n verantwoordelijkheid: eentje is verantwoordelijk voor een propere klas, een ander zorgt dat de medeleerlingen proper gewassen naar school komen en propere kledij aanhebben, een derde is verantwoordelijk voor propere toiletten en urinoirs en een vierde zorgt voor drinkwater in de klas.

De “verantwoordelijke” heeft als taak de onregelmatigheden onmiddelijk te komen melden. Dit mag zowel om vriendjes te wijzen op het niet naleven van de afspraken over bv. handen wassen voor eten en na toilet, proper houden van lokalen en WC’s… maar evengoed is het toegelaten én zelfs gepromoot, dat kinderen ook de volwassen terechtwijzen op het niet naleven van de afspraken.
Om dit “samen- verantwoordelijkheidsgevoel” te versterken worden bv. enkel nog toiletten voor jongens (en mannen) en meisjes (en vrouwen) overgehouden. Dit terwijl er vroeger 1 toilet apart was voor de directeur van de school, 1 voor onderwijzend personeel, 1 voor technisch personeel en 1 voor 250 kindjes….

Elke school heeft een actieplan met een aantal actiepunten. Dit actieplan is ook een soort checklist. De resultaten worden na elk schooljaar bekend gemaakt tijdens een werkmeeting, dus de scholen zijn op de hoogte van elkaars vorderingen of actiepunten. Op die manier stimuleren ze het proces van continu verbeteren en participatie.

Algemeen probeert men hier het % schoolgaande kinderen omhoog te krikken door enerzijds het onderwijs gratis aan te bieden, maar vooral (en dit heeft het meeste effect), een gratis middagmaaltijd aan te bieden. Anders is de neiging groot om de kindjes thuis te houden en al redelijk vroeg huishoudelijke taken te geven of verplichten mee te helpen in de landbouw. Soms werkt deze aanpak… soms echter ook niet.

We nemen afscheid en bedanken hun voor deze boeiende uiteenzetting over dit prachtige project. Hopelijk kunnen ze in de toekomst nog meer scholen overtuigen mee te stappen in deze projecten. Eerst nog snel een groepsfoto.

Terug de bus op, weer verder. Onderweg komen we nog veel straatverkopers en kraampjes tegen. Als ze ons busje zien op een stopplaats, komen er natuurlijk al snel een horde verkoopsters toegelopen om hun waar de verkopen. Dikwijls exotisch fruit, groenten, zakken gari of nootjes.
Alles is goed, als het maar past in een grote aluminium kom om op hun hoofd te zetten. Dikwijls ook dingen die we totaal niet kennen, maar Simon koopt af en toe toch iets om ons te laten proeven. Super! En meestal ook lekker.

Ook de sappige, oranje vruchtjes van de cashewnoten, maar die plukt Simon gewoon onderweg van de bomen. Niet de nootjes zelf, want die zijn nog niet rijp, maar de malse vrucht rond de noten. Lekker, zurig, met een beetje een bittere nasmaak… toch eens doorspoelen met water nadien 😉

Het is al snel laat en we gaan verder om nog proberen voor valavond aan het volgende hotel toe te komen. Het is het prachtige, op een heuvel gelegen hotel Totora in Natitingou. Even wachten op de kamerverdeling, maar al snel staat de bende in zwemtenue aan het zwembad met mooi uitzicht op de omgeving. Iedereen heeft behoefte aan wat verkoeling na deze lange busrit en hitte. Wat we niet verwacht hadden, is dat het water ijskoud was… Brrrrr… snel een paar keer op en af het bad en dan er terug uit voor het avondeten elders. Ook hier waait de harmattan (later meer uitleg).


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.