Benin reis dag 3 : Festival Voudon – fête des revenants

Vandaag een dag goedgevuld met kleur, opzwepende muziek, obscure rituelen, plechtige speeches en feesten. We hebben ogen tekort om alles te volgen.

Via de Porte du “non retour”, verwijzend naar de geschiedenis van de slavenhandel, komen we het festivalterrein op. Dit heeft een vleugje Tomorrowland allures, in het klein, maar dan met totaal andere muziek natuurlijk 😉.

Aan de inkom krijgen we een portie desinfecterende gel in onze handen en een snelle infrarood koorts scan. Tof, dat klink al heel geruststellend !

In het midden een podium voor de rituele dansen, aan de zeezijde (want eigenlijk zitten we hier op het strand) de eretribune voor de burgemeester, minister van visserij en toerisme en een hele reeks uitgenodigde hoge gasten.

Na ellenlange speeches komt het festival eindelijk op gang. Rituele dansen en opzwepende muziek. Een chaotische en uitgelaten sfeer… deze mensen hebben hier duidelijk een jaar naar toegeleefd.

Links en rechts 2 grote tenten voor de toeschouwers, hoofdzakelijk lokale bevolking, misschien 5-10% toeristen. Wij mogen gaan zitten onder de grote tent aan de rechterkant. Ik ga op het minipodium bij de pers plaatsnemen met camera en GoPro in de aanslag. Perskaart hebben ze niet gevraagd.🙄

Het voorbereidend ritueel, waarbij een geit het leven laat, houden ze achter een afsluiting in rietmatten. Gelukkig maar…🐐🗡️👹

Het duurt mij iets te lang in de brandende zon en ik verlaat het perspodium om eens tussen de mensen te lopen richting zee en de sfeer op te snuiven. veel “couleur locale” !

Na kort pootjebaden (met schoenen aan) keer ik terug en waag mijn kans om op de achterkant van het erepodium te klimmen.

Geen security hier, niemand verwacht hier problemen. Prachtig zicht op de festiviteiten hier. Achter mij geeft de minister van visserij en toerisme een interview voor de lokale TV reporters.

Ik waag me meer en meer tussen de dansende menigte om close-up foto’s te kunnen nemen. Enthousiaste sfeer, iedereen blij en uitgelaten. Soms wel een beetje beangstigend, want mijn camera duwen ze opzij, omdat er van sommige rituelen geen foto’s mogen gemaakt worden…tenzij je zou betalen.

Irouchka en Brigit worden uitgenodigd om mee te dansen.. met succes 😉

We ronden af en gaan met busje op zoek om iets te eten.

Bezoek aan historisch museum van Ouidah (of Portugees Fort), waar we toelichting krijgen over de minder fraaie kant : de slavenhandel. Het is duidelijk… hier hebben extreem wrede dingen de geschiedenis van de Beninese bevolking gemarkeerd. Iedereen is er een beetje stil van geworden…

Daarna nog kort naar de Temple des pythons, waar een imposant familie opperhoofd je een slang in je nek zwiert, natuurlijk voor de foto…🐍


Nadien zijn er zitplaatsen gereserveerd op 1e rij op het Fête des Revenants.

Ook dit is voodoo en mogelijks nog impressionanter dan het officiële grote feest op het strand.

Op een binnenplein in centrum Ouidah krijgen we een spektakel te zien van muziek en dans, maar met een diepgewortelde traditie van verering aan de overleden familieleden. In fraaie, felgekleurde gewaden en sieraden getooide Fétiche mannen, lopen om beurt het pleintje op en voeren een bezwerende dans uit. Ze zwaaien met hun kleed in het rond en vormen een soort zwevend rond tapijt rond de nek. Hierbij is het ten strengste verboden de Fétiche aan te raken en kleine jongens begeleiden ze met stokken op de juiste plaats.

Waar wij zitten is op 20 cm van de afscheidingslijn, visueel gemarkeerd door een lang stuk groene bamboestok. Wij mogen hier NIET over, maar de Fétiche mogen ook niet die grens overschrijden (gelukkig maar, niemand kijkt ernaar uit om hier levenslang onheil op de nek te krijgen).

Het ritueel voorziet ook dat als een Fétiche je teken doet, dat hij je wil duidelijk maken dat hij je persoonlijk kent, dus dat hij één van je voorouders is. Je moet dan respect tonen door een kleine gift te doen, door te geven onder het kleed. Maar zonder mekaar aan te raken.

Dit is duidelijk een feest voor hun, met heel weinig blanke mensen. Het voelt aan als een eer en voorrecht om dit te mogen meemaken. Het is een ritueel feest, maar komt soms ook wat overweldigend en bedreigend over…

We vragen toestemming aan de ceremoniemeester om het plein te mogen betreden en het feest vroegtijdig te verlaten. Onder begeleiding van gids Simon en chauffeur Gaston is het toegelaten, maar we banen ons een weg door de uitgelaten mensenmassa. Het is gevaarlijk moest je treuzelen en de groep verlaten….

Dit laat een diepe indruk achter, waarna we op het busje nog wat meer achtergrondinformatie van Simon krijgen. Deze tradities zitten diep vanbinnen in hun bestaan en je merkt ook dat dit eerder een religie is dan een leuk jaarlijks feestje. Als je vraagt wie er nu eigenlijk onder die 36 lagen felgekleurde kleren en sieraden zit, is het antwoord gemeend en serieus : ” als je alle lagen zou verwijderen van een Fétiche, dan zit er soms een ei onder of een salamander of iets anders …”.

Avondeten deze keer aan het strand, waar een deel van de groep mooie hutjes heeft in plaats van te overnachten in het hoofdcomplex van het gebouw.

Op tijd gaan slapen (hopelijk geen Fétiche dromen) want morgen ontbijt om 7 uur. Nog rap wat foto’s posten op Instagram, maar bloggen gaan niet lukken met de wispelturige wifi.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.